Drodzy Wierni archidiecezji gnieźnieńskiej!

Smutkiem i bólem wypełniają nasze serca napływające informacje o zniszczeniach jakich w miniony piątek 11 sierpnia br. dokonała nawałnica. Na terenie naszej archidiecezji, a zwłaszcza w powiatach: gnieźnieńskim, wrzesińskim i żnińskim, zniszczeniu uległo kilkaset domów mieszkalnych i budynków gospodarczych. Potrzebna jest pilna pomoc dla osób poszkodowanych, zwłaszcza dla tych, którzy utracili dorobek swego życia i obecnie muszą podjąć odbudowę lub konieczny remont budynków, by przed zimą zapewnić dach nad głową swoim rodzinom. Niech słowa św. Pawła: „jeden drugiego brzemiona noście” (Gal 6,2) zmobilizują każdą i każdego z nas do konkretnych czynów miłosierdzia. Służyć temu będzie zbiórka ofiar do puszek na rzecz dotkniętych  kataklizmem w najbliższą niedzielę 20 sierpnia br. po wszystkich Mszach św. w kościołach i kaplicach naszej archidiecezji.

Działania te można wesprzeć również wysyłając sms o treści WICHURA  na numer 72052. Caritas Archidiecezji Gnieźnieńskiej wraz z proboszczami parafii szczególnie dotkniętych nawałnicą zatroszczą się, by pomoc dotarła jak najszybciej do najbardziej potrzebujących.

Polecając wszystkich poszkodowanych Maryi Wniebowziętej - Pocieszycielce Strapionych, raz jeszcze proszę o otwarte serca i dłonie. I tym razem, jak wielekroć bywało w przeszłości, bądźmy solidarni z bliźnimi w nieszczęściu.  Na trud odbudowy zniszczeń i czas ofiarnej pomocy wszystkim udzielam pasterskiego błogosławieństwa.† Wojciech Polak, Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński,Prymas Polski

 

List z okazji inauguracji obchodów 600-lecia prymasostwa w Polsce

 

Drodzy Bracia i Siostry należący do świętowojciechowego Kościoła Gnieźnieńskiego!


Z woli Opatrzności Bożej dane jest nam kolejny raz przeżywać uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego. Podczas tych najważniejszych dla chrześcijan świąt uświadamiamy sobie na nowo, że Chrystus zwyciężył śmierć, a my wraz z Nim mamy udział w tym zwycięstwie, gdyż w sakramencie chrztu świętego umarliśmy dla grzechu i zmartwychwstaliśmy do nowego życia. Prawdę tę w szczególny sposób przeżywaliśmy w minionym roku, dziękując Bogu za chrzest Polski, który dokonał się na naszych ziemiach 1050 lat temu. Wówczas to misjonarze – ludzie Wielkiej Nocy – głosili naszym przodkom Dobrą Nowinę o zmartwychwstaniu Chrystusa, a ci przyjęli ją do swych serc i doświadczywszy niezwykłych czynów, cudów i znaków, przekazali ją kolejnym pokoleniom Polek i Polaków. Dzięki wierze pielęgnowanej w polskich rodzinach, które są Bogiem silne, sami stajemy się ludźmi Wielkiej Nocy i idziemy, by odważnie głosić światu Chrystusa zmartwychwstałego, bowiem – jak mówił dziś do nas św. Piotr, pierwszy papież Kościoła: my wszyscy jesteśmy tego świadkami!


Drodzy Siostry i Bracia!


Początki Kościoła katolickiego w Polsce i początki naszej Ojczyzny są niezaprzeczalnie związane z Gnieznem. Dopiero gdy papież Sylwester II uwieńczył starania księcia Bolesława Chrobrego i powołał do życia w 999 roku samodzielną organizację kościelną, jaką była metropolia gnieźnieńska, Kościół w Polsce został w pełni zorganizowany. Realizacja tej decyzji miała miejsce w roku następnym, gdy podczas Zjazdu Gnieźnieńskiego cesarz Otton III ogłosił powstanie obejmującej tereny ówczesnej Polski pierwszej metropolii, w skład której weszły: archidiecezja gnieźnieńska, diecezja kołobrzeska dla Pomorza, diecezja wrocławska dla Śląska i diecezja krakowska dla Małopolski. Arcybiskupi gnieźnieńscy jako metropolici od początku byli uważani za zwierzchników całego Kościoła w Polsce i najwyższych dostojników kościelnych. Nazywano ich niekiedy „arcybiskupami papieskimi”. Po powstaniu drugiej na ziemiach polskich archidiecezji w Haliczu, przeniesionej następnie do Lwowa, zaistniała konieczność rozwiązania kwestii pierwszeństwa hierarchicznego w polskim Kościele. Dokonano tego poprzez prymasostwo. Właściwe ustanowienie tej godności dla całego Kościoła polskiego nastąpiło przy poparciu króla Władysława Jagiełły podczas soboru w Konstancji (1414-1418). Tytuł ten otrzymał ówczesny arcybiskup metropolita gnieźnieński Mikołaj Trąba.


Z racji wyjątkowej pozycji prymasa, w różnych czasach i w różnym zakresie przysługiwały mu liczne prawa i przywileje. Prymas koronował króla i królową Polski, przewodniczył królewskim ślubom i pogrzebom, zwoływał i przewodził synodom prymacjalnym, stanowił najwyższy kościelny trybunał sądowy w Polsce, troszczył się o cały Kościół w Ojczyźnie i jego właściwą administrację, reprezentował go na zewnątrz, miał przywilej noszenia szat purpurowych na wzór kardynałów Kościoła rzymskiego, pełnił urząd interrexa przejmując po śmierci króla najwyższą władzę w państwie. Prymas był też pierwszym księciem w senacie (primus princeps), a od końca XVI w. należał do stałych członków rady królewskiej. Prymasi odegrali zatem niebagatelną rolę w dziejach Kościoła w Polsce, naszej Ojczyzny i narodu.


Obecnie godność Prymasa Polski jest godnością wyłącznie honorową, bez przysługującej jej w dawnych czasach władzy zarządzania. We Wstępie do Statutów Konferencji Episkopatu Polski czytamy: Biskupi polscy, kontynuując długą tradycję wzajemnej współpracy, trwającej od początków dziejów Kościoła w Polsce, szczególnie widocznej po roku 1417, gdy gromadzili się wokół arcybiskupów gnieźnieńskich, Prymasów Polski, tworzą Konferencję Episkopatu Polski (Wstęp, Statut KEP, 7.10.2009). Jak natomiast podkreślił papież Benedykt XVI, podejmując decyzję o związaniu na stałe tytułu Prymasa Polski z urzędującym arcybiskupem gnieźnieńskim: Honorowy tytuł Prymasa Polski, z kompetencjami określonymi w Statutach Konferencji Episkopatu Polski, cieszy się wielkim szacunkiem i znaczeniem w polskim Narodzie i jest znakiem jedności polskich katolików (Benedykt XVI, 8.12.2009). Dziś zatem Prymas Polski zachowuje honorowe pierwszeństwo wśród biskupów, jest członkiem Rady Stałej Episkopatu i obok kardynałów kierujących diecezjami, jest faktycznie jedynym niewybieralnym członkiem tejże Rady, co zapewnia jej działaniom znamię jedności i ciągłości.


Drodzy Diecezjanie!


W bieżącym roku Kościół katolicki w Polsce świętuje jubileusz 600-lecia prymasostwa. Tytuł Prymasa Polski jest nierozerwalnie związany z arcybiskupem metropolitą gnieźnieńskim, który jest równocześnie Kustoszem Relikwii św. Wojciecha, Biskupa i Męczennika, głównego Patrona naszej Ojczyzny. Z tego względu, podczas tegorocznych uroczystości odpustowych odbywających się w Gnieźnie w dniach 22 i 23 kwietnia, pragniemy uczcić jubileusz prymasostwa w Polsce. Do udziału w modlitwie dziękczynnej polskiego Episkopatu zostali zaproszeni Prymasi Starego Kontynentu, a także Prezydent Polski.


Uroczystości ku czci św. Wojciecha rozpoczniemy tradycyjnie w sobotni wieczór 22 kwietnia o godz. 19.30, pierwszymi Nieszporami sprawowanymi w katedrze pod przewodnictwem nuncjusza apostolskiego w Polsce ks. abp. Salvatore Pennacchio oraz procesją z relikwiami św. Wojciecha ulicami Gniezna. W niedzielę 23 kwietnia o godz. 9.15 w uroczystej procesji przeniesiemy ponownie relikwie naszego Patrona na Plac św. Wojciecha, gdzie o godz. 10.00 będę przewodniczył sumie odpustowej, podczas której homilię wygłosi rodak naszego Patrona – ks. kard. Dominik Duka, metropolita praski, Prymas Czech. Uroczystości odpustowe zakończymy drugimi Nieszporami o św. Wojciechu sprawowanymi o godz. 16.00 w katedrze pod przewodnictwem ks. abp. Tomasza Pety, metropolity Astany. Po Nieszporach tradycyjnie udzielę błogosławieństwa dzieciom. Nawiedzenie grobu naszego Męczennika i liczny udział we wspólnej modlitwie niech będą wyrazem wdzięczności wobec Boga za wszystko, co na posiewie męczeńskiej krwi św. Wojciecha wyrosło na naszej polskiej ziemi, a szczególnie za 600 lat prymasostwa.


Drodzy Siostry i Bracia!


Uroczystości jubileuszowe będą trwać przez cały rok, aż do kolejnego odpustu ku czci św. Wojciecha. Znajdą się wśród nich wydarzenia o charakterze religijnym, kulturalnym i naukowym. Już dzisiaj serdecznie Was zapraszam do wzięcia w nich udziału.


Przeżywane obchody to okazja do dziękczynienia Bogu za 600 lat prymasostwa w Polsce i za wszelkie dobro, jakie dla Kościoła i naszej Ojczyzny przyniosła prymasowska posługa. Niech wspólne świętowanie wzbudzi w nas dumę z tego, że należymy do najstarszej archidiecezji i metropolii w Polsce i jesteśmy spadkobiercami niezwykłego dziedzictwa religijnego, historycznego i kulturalnego. Jestem przekonany, że dobre przeżycie roku jubileuszowego może uzdolnić nas do pójścia i głoszenia Dobrej Nowiny o Chrystusie zmartwychwstałym tym naszym braciom i siostrom, którzy zagubili gdzieś skarb wiary. Wierzę, że dzięki łasce Bożej i naszemu świadectwu odnajdą drogę prowadzącą do Boga.


Raz jeszcze, zapraszając do udziału w tegorocznym odpuście ku czci św. Wojciecha, który inauguruje obchody 600-lecia prymasostwa w Polsce, serdecznie proszę Was o dar modlitwy w mojej intencji, aby posługa, którą z pokorą podejmuję, przyczyniała się do naszego wspólnego uświęcenia i prowadziła ku miłosiernemu Bogu. Powierzając Was wstawiennictwu św. Wojciecha udzielam wszystkim prymasowskiego błogosławieństwa.

List pasterski Prymasa Polski na I niedzielę Adwentu Roku Pańskiego 2016

 

ADWENTOWE OCZEKIWANIE I PRZYGOTOWANIE

List pasterski Prymasa Polski na I niedzielę Adwentu Roku Pańskiego 2016

 

Umiłowani Siostry i Bracia!

 

1.    OCZEKUJEMY TWEGO PRZYJŚCIA, PANIE

 

Niedziela, którą przeżywamy, rozpoczyna Adwent. Powszechnie przyjmujemy, że jest to czas bezpośredniego przygotowania do Świąt Bożego Narodzenia. Takie rozumienie Adwentu podpowiadają nam dekoracje w witrynach sklepowych i płynące coraz częściej z głośników świąteczne piosenki. I choć rzeczywiście czekamy już na Boże Narodzenia, to jednak także dociera do nas wezwanie, aby przygotować się na ostateczne przyjście Pana. On bowiem ponownie przyjdzie w blasku swej chwały, aby nam udzielić obiecanych darów, których, czuwając, z ufnością oczekujemy.

 

Odkrywamy, że całe nasze życie jest oczekiwaniem na spotkanie z Panem. Stąd adwentowe wezwanie: Czuwajcie! Św. Paweł wyjaśnia, że motywem tej postawy jest świadomość, że teraz zbawienie jest bliżej nas niż wtedy, gdy uwierzyliśmy. Noc się posunęła, a przybliżył się dzień. Odrzućmy więc uczynki ciemności, a przyobleczmy się w zbroję światła!

 

Adwent nie jest więc tylko czasem krzątaniny – choć koniecznej - związanej z przygotowaniem wigilijnego stołu i prezentów dla najbliższych. Jest on przede wszystkim darem, łaską nam daną, abyśmy na nowo sobie uświadomili i z wiarą przyjęli tą prawdę, że tak jak Jezus Chrystus wszedł w historię ludzkości przez fakt swych narodzin, tak również przyjdzie na końcu czasów. Końcem czasów dla każdej i każdego z nas będzie przejście przez bramę śmierci. Adwentowy czas przypomina nam, abyśmy jak najlepiej przygotowali się na to spotkanie, niosąc  pełne naręcza dobrych uczynków.

 

2. IDZIEMY, BY GŁOSIĆ CHRYSTUSA I JEGO EWANGELIĘ

 

Odpowiedź na wezwanie do czuwania przeżywać będziemy w ciągu całego nowego roku liturgicznego. Obchodzimy w nim dobrze znane nam uroczystości i święta. Mogą one stać się jednak dla nas rzeczywiście czymś nowym, kiedy czujni i otwarci na działanie Ducha Świętego odkryjemy, że prawdziwie uczestniczymy w zbawczym dziele Pana Jezusa. Tak żyjąc, dajemy świadectwo radości i adwentowej nadziei, które pozwalają ciągle na nowo przyjmować przychodzącego w naszej codzienności Chrystusa. 

 

Pomocą w dobrym przeżywaniu roku liturgicznego są działania i inicjatywy podejmowane w ramach roku duszpasterskiego. Tym razem przeżywać go będziemy pod hasłem „Idźcie i głoście”. Słyszymy zaproszenie, by nieść światu Ewangelię i w ten sposób nasze oczekiwanie przekształcać w wychodzenie, w poszukiwanie, w towarzyszenie innym. By nasze ręce czynić gotowymi do działania, a serce zdolnym do przebaczenia i miłości. W ciągu tego roku pragniemy odkrywać, że będąc uczniami Pana Jezusa, jesteśmy jednocześnie misjonarzami wszędzie tam, gdzie żyjemy i pracujemy, gdzie radujemy się i cierpimy, gdzie Bóg nas stawia.

 

Pragniemy więc obudzić w sobie świadomość misyjnego posłania. Mamy bowiem stawać się świadkami Jezusa nie tylko dla siebie nawzajem, lecz także wobec tych, którzy Chrystusa jeszcze nie znają lub Go porzucili. Pomocą na tej drodze będą dwa wydarzenia. Pierwszym jest 100. rocznica objawień fatimskich, podczas których Matka Boża wzywała do nawrócenia, pokuty i modlitwy różańcowej oraz wprowadzenia nabożeństw pierwszosobotnich wynagradzających Jej Niepokalanemu Sercu. Drugim jest Rok Świętego Brata Alberta ustanowiony z okazji 100. rocznicy jego śmierci. Te rocznice uzmysławiają nam, że głoszenie Dobrej Nowiny, w której zawarte jest wezwanie do nawrócenia i pokuty, powinno być zawsze potwierdzone czynami miłosierdzia. Świat bowiem słucha świadków a nie nauczycieli, a nauczycieli o tyle tylko, o ile sami są świadkami.

 

3. PRZYGOTUJCIE SIĘ DO ŻYCIA W MAŁŻEŃSTWIE I W RODZINIE

 

Do takiego świadectwa wezwani są również młodzi ludzie, którzy odkrywają swoje powołanie do życia w małżeństwie i rodzinie. Ich adwentem, który ma być przygotowaniem do bycia żoną i matką, mężem i ojcem oraz do czytelnego świadczenia o pięknie małżeńskiego i rodzinnego powołania, jest czas narzeczeństwa. Dzisiaj jest to czas dużo trudniejszy i bardziej wymagający. W gąszczu tak różnych propozycji trzeba odnaleźć właściwą drogę prowadzącą do sakramentalnego małżeństwa. Na niej młodzi spotykają rodziców, przyjaciół, wychowawców, różnych doradców, ale także katechetów i duszpasterzy. Ich zadaniem jest towarzyszyć młodym w odkrywaniu piękna rodzinnego życia i sakramentalnego małżeństwa. Wierzę, że naszą odpowiedzią na te oczekiwania mogą być nowe zasady przygotowania do zawarcia sakramentu małżeństwa. Wprowadzamy je w naszej archidiecezji właśnie dziś, z I Niedzielą Adwentu. Dotyczą one przede wszystkim parafialnej katechezy ponadgimnazjalnej i tzw. kursu przedmałżeńskiego.

 

Zgodnie z nimi zachęcam i proszę rodziców, duszpasterzy, katechetów i wychowawców o towarzyszenie młodym ludziom w odkrywaniu ich powołania do życia miłością. Niech na katechezie w szkole, w gronie najbliższych w domu i wśród rówieśników w parafii mają szansę znaleźć odpowiedzi na nurtujące ich pytania i wątpliwości. Chociaż parafialna katecheza ponadgimnazjalna rozumiana jako obowiązkowe przygotowanie do życia małżeńskiego nie będzie dalej kontynuowana, nie oznacza to  zaniechania spotkań z młodymi i dla młodych. Niech w miarę możliwości, w każdej parafii, działa duszpasterstwo młodzieży. Niech dopomaga młodym w poznaniu Jezusa i Dobrej Nowiny, wspólnym przeżywaniu radości i smutków oraz w podejmowaniu inicjatyw w służbie innym, zwłaszcza cierpiącym i  potrzebującym pomocy.

 

Tych zaś, którzy odkryją powołanie do małżeństwa i zdecydują się na zawarcie sakramentalnego związku małżeńskiego proszę, aby uczestniczyli w katechezie dla narzeczonych. Powinni rozpocząć ją najpóźniej pół roku przed planowaną datą ślubu. Katecheza ta jest podstawową i obowiązkową formą przygotowania do zawarcia sakramentalnego małżeństwa. Narzeczeni będą mogli wybrać miejsce i czas katechezy spośród propozycji wcześniej przedstawionych i opublikowanych. Jednocześnie pragnę przypomnieć, że nie czynią zadość obowiązkowi uczestniczenia w tej katechezie różnego rodzaju kursy internetowe organizowane przez osoby lub wspólnoty, które nie posiadają na to zgody Kurii Metropolitalnej w Gnieźnie. 

 

Wydane wcześniej zaświadczenia o ukończeniu katechizacji przedmałżeńskiej są nadal ważne, a osoby, które je posiadają, nie mają obowiązku uczestniczenia w nowej formie katechezy przedmałżeńskiej. Gorąco zachęcam jednak te osoby do uczestnictwa w dodatkowych formach przygotowania do małżeństwa, którymi są np. dni skupienia. Wszelkie potrzebne informacje narzeczeni otrzymają od księdza proboszcza, gdy zgłoszą się do niego rezerwując datę ślubu. Informacje będą również dostępne na stronie internetowej naszej archidiecezji.

 

Ufam, że nowa w swej formie katecheza dla narzeczonych będzie - jak przypomina papież  Franciszek - swoistym rodzajem „inicjacji” do sakramentu małżeństwa, który zapewni [narzeczonym] niezbędne elementy, aby mogli go przyjąć z najlepszą dyspozycją i rozpocząć życie rodzinne z pewną solidnością (AL 207).

 

Rozpoczynając nowy rok liturgiczny i duszpasterski, świadomi wyzwań i zadań, które nas czekają, kierujmy do Pana Boga nieustanną prośbę, aby każde nasze działanie od Niego brało początek i w Nim znajdowało swe dopełnienie. Proszę, pamiętajmy o sobie nawzajem, miejmy czujne oczy, zdolne dostrzec tych najbardziej potrzebujących i zepchniętych na margines. Chciejmy podążać śladami Boga, uczyć się od św. Józefa, Maryi i Jana Chrzciciela, którzy w Jezusie umieli dostrzec przychodzącego Zbawiciela. Zapewniam Was wszystkich o mojej modlitwie, i o modlitwę proszę. Z serca wszystkim błogosławię.

 

 

 

Wojciech Polak

Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński

Prymas Polski

 

 

 

List pasterski do wiernych Archidiecezji Gnieźnieńskiej

z okazji 53. Światowego Dnia Modlitwy o Powołania

 

 

Drodzy Bracia i Siostry!

Po niedawnych uroczystych obchodach 1050. rocznicy Chrztu Polski, które miały miejsce w Gnieźnie i Poznaniu, dziś, w IV Niedzielę Wielkanocną wraz z całym Kościołem przeżywamy 53. Światowy Dzień Modlitwy o Powołania. W Polsce rozpoczyna on tydzień modlitw o dar nowych powołań kapłańskich, zakonnych i misyjnych.

 

1.      Dobry Pasterz zatroskany o swe owce

Ewangelia, którą słyszeliśmy, ukazuje nam Jezusa - Dobrego Pasterza, troszczącego się o swoją owczarnię. Owce rozpoznają głos Pasterza i wyczuwają Jego pełną miłości opiekę. Idą więc za Nim. Dzięki tak bliskiej relacji Boski Pasterz może przekazywać im życie wieczne oraz skutecznie chronić swoje owce. Doświadczenie bliskości i więzi z Jezusem – Synem Bożym otwiera na doświadczenie miłości Ojca Niebieskiego. Ukazuje jednocześnie sens całej misji Jezusa, którzy przyszedł na ziemię właśnie po to, by odnaleźć zagubione dzieci, uzdrowić je i przywrócić im synostwo Boże.

Biblijny obraz Jezusa – Dobrego Pasterza dobrze wpisuje się w Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia, w którym Kościół jeszcze wyraźniej pragnie ukazywać przejawy obecności i bliskości Boga. Jak zauważa papież Franciszek, to właśnie miłosierdzie jest najbardziej czytelnym znakiem działania Boga względem nas. Tak, jak miłość nie jest tylko abstrakcyjnym słowem, gdyż zawsze wyraża się w konkretnym działaniu, tak i dobroć Boga jest widoczna i odczuwalna. (por. MV 9)

Przejawem troski Boga o nas jest wspólnota Kościoła i jego pasterzy oraz dar nowych powołań. Wszystkie bowiem powołania są owocem Bożego Miłosierdzia. „Miłosierne działanie Pana odpuszcza nasze grzechy i otwiera nas na nowe życie, które konkretyzuje się w powołaniu do pójścia za Panem i do misji. Każde powołanie w Kościele ma swoje źródło w miłosiernym spojrzeniu Jezusa”. (Orędzie pap. Franciszka na ŚDMP)

Dzięki powołaniu Apostołów, a potem ich następców trwa Kościół, który jest wspólnotą zbawienia, widzialnym znakiem troski Dobrego Pasterze o swoją owczarnię. W Kościele i przez Kościół otrzymujemy nadprzyrodzone dary, które rodzą nas do nowego życia, obmywają z grzechów, umacniają w drodze, uświęcają i dają pokarm nieśmiertelności.

2.      Wdzięczność za dar chrztu świętego i nasza troska o powołania

W minionym tygodniu obchodziliśmy 1050. rocznicę Chrztu Polski.  Z wdzięcznością wspominaliśmy dzień 14 kwietnia 966 roku, kiedy to Mieszko I pochylił swą głowę pod wodami chrztu.  Nasi przodkowie z tego sakramentalnego źródła czerpali wodę życia przez wieki i my możemy to czynić także dzisiaj. Świadomość tak wielkiego daru rodzi w nas poczucie wdzięczności, ale i skłania do refleksji oraz troski, by dobrze wykorzystać otrzymany dar. Właściwą odpowiedzią na tę łaskę będzie nie tylko nasze dziękczynienie, ale i troska o głębie życia wiarą oraz chrześcijańskie świadectwo. Zamyślając się nad naszą historią jesteśmy wezwani, by jednocześnie spoglądać ku przyszłości. Tak, jak mówił nam w Gnieźnie św. Jan Paweł II – „nie pójdziemy w przeszłość, pójdziemy ku przyszłości”. Chcemy uczyć się od przeszłości i czerpać z niej nadzieję, by z nią zwracać się ku przyszłości.

W dniu poświęconym modlitwie o powołania odkrywamy, że zwrócenie się ku przyszłości, to również podjęcie troski o nowe powołania. Papież Franciszek przypomina nam, że „powołanie Boże dokonuje się za pośrednictwem wspólnoty, rodzi się i wzrasta w Kościele. W ten sposób wspólnota staje się domem i rodziną, gdzie rodzi się powołanie. Bóg powołuje nas do bycia częścią Kościoła, a po pewnym okresie dojrzewania w nim daje nam jakieś specyficzne powołanie. Drogą powołaniową idzie się razem z braćmi i siostrami, którymi Pan nas obdarza: jest to współ-powołanie”(Orędzie pap. Franciszka na ŚDMP). Wspólnotowy dynamizm powołania wyraża jego naturę, a zarazem jest lekarstwem na obojętność i egoizm. Wymaga bowiem nieustannego wychodzenia poza siebie samych i oddawania swego życia na służbę Bogu i braciom. Dzięki takiemu zaangażowaniu dojrzewają pojedyncze osoby i rozwijają się całe wspólnoty.

Wszyscy wierni, którzy przez chrzest św. stali się dziećmi Bożymi we wspólnocie Kościoła, powinni czuć się zaproszeni, by budować płodne wspólnoty wiary, które „na wzór Dziewicy Maryi, będą mogły stawać się matczynym łonem, które przyjmuje dar Ducha Świętego (por. Łk 1, 35-38). Macierzyństwo Kościoła wyraża się w wytrwałej modlitwie o powołania oraz przez oddziaływanie wychowawcze i towarzyszenie tym, którzy odczuwają Boże powołanie. Kościół jest matką powołań przez nieustanne wspieranie tych, którzy poświęcili swoje życie, by służyć innym ludziom.” (Orędzie pap. Franciszka na ŚDMP)

 

 

3.      Powołanie darem i wezwaniem do pójścia za Jezusem

W tym szczególnym dniu modlitwy o powołania pragnę zwrócić się do ludzi młodych. Moją serdeczną pamięcią i modlitwą obejmuję Was wszystkich, którzy podejmujecie duchowy wysiłek, aby dobrze rozeznać swoją życiową drogę. Ten rok jest wyjątkowy, gdyż będziemy przeżywać Światowe Dni Młodzieży w Krakowie. Ufam, że dla wszystkich będzie to błogosławiony czas, pełen radości i wspólnego doświadczania piękna wiary, a spotkanie z Ojcem Świętym i młodymi całego świata stanie się dla was źródłem nowego dynamizmu duchowego. Raz jeszcze zachęcam do udziału w krakowskim spotkaniu i do otwarcia serca na to niezwykłe doświadczenie wspólnoty Kościoła, którego Wy jesteście przyszłością. Z nadzieją na spotkanie w Krakowie właśnie dziś przyjmujemy w naszej archidiecezji znaki Światowych Dni Młodzieży, Krzyż i Ikonę Matki Bożej. Rozpoczynają one pielgrzymowanie po naszych parafiach, szkołach, szpitalach, więzieniach i tylu innych miejscach, w których pragniemy przyjąć Ukrzyżowanego i Jego Matkę. Za św. Janem Pawłem II pragnę Wam, Drodzy Młodzi Przyjaciele, powtórzyć: „Niech Krzyż Chrystusa będzie dla was drogowskazem w życiu, w trudnych czasem wyborach życiowych, a Matka Najświętsza wzorem pięknej miłości”. (Słowo do młodzieży polskiej w Niedzielę Palmową, 13.04.2003 r.)

U stóp pielgrzymującego Krzyża i przed Ikoną Matki Bożej modlę się dla Was o dobre rozeznanie drogi życia, byście umieli ją odczytać, a następnie z wielkoduszną miłością realizować. Nie bójcie się zaufać i powierzyć życia Jezusowi. A jeśli ktoś odczuwa w sercu pragnienie, by oddać się na wyłączną służbę Bogu, niech się nie lęka i otwartym sercem przyjmie to wezwanie. Zapewniam Was, że życie w bliskości Boga i w służbie potrzebującym czyni ludzkie serce wolnym i szczęśliwym.

Drodzy Bracia i Siostry! Podobnie jak w minionych latach, tak i dziś – w Niedzielę Dobrego Pasterza, pragnę Was prosić nie tylko o duchowe, ale i materialne wsparcie dla naszego seminarium duchownego, które utrzymuje się głównie z ofiar wiernych i kapłanów. Dzięki Wam może ono funkcjonować i realizować swoją misję. Zebrane dziś ofiary niech będą przejawem Waszej troski o nowe powołania. Ze słowami wdzięczności za dar modlitw i cierpień ofiarowanych w intencji kleryków, kapłanów i osób konsekrowanych, zwracam się do wszystkich wiernych, a zwłaszcza do członków Stowarzyszenia Wspierania Powołań Kapłańskich, jeszcze raz dziękując za włączenie się w to szczególne dzieło duchowej pomocy wszystkim osobom powołanym i za Waszą troskę o przyszłość naszego Kościoła. 

Powierzając w modlitwie Dobremu Pasterzowi wszystkich powołanych, a także poszukujących drogi życia oraz towarzyszących młodym w ich duchowych zmaganiach, rodziców i wychowawców, katechetów i duszpasterzy, razem z wami modlę się słowami papieskiego Orędzia: „Ojcze miłosierdzia, który dałeś swojego Syna dla naszego zbawienia i nieustannie wspierasz nas darami Twojego Ducha, obdarz nas żywymi, żarliwymi i radosnymi wspólnotami chrześcijańskimi, które byłyby źródłem życia braterskiego, i wzbudzały w młodych ludziach pragnienie poświęcenia się Tobie i ewangelizacji. Obdarz mądrością w koniecznym rozeznawaniu powołań, tak aby we wszystkim jaśniała wielkość Twojej miłosiernej miłości. Maryjo, Matko i Wychowawczyni Jezusa, wstawiaj się za każdą wspólnotą chrześcijańską, aby, stając się płodna za sprawą Ducha Świętego, była źródłem autentycznych powołań do służby świętemu ludowi Bożemu”. (Orędzie pap. Franciszka na ŚDMP)

Wszystkim, którzy jednoczą się dziś w tej modlitwie i wspierają nasze Prymasowskie Wyższe Seminarium Duchowne w Gnieźnie z serca błogosławię.

 

 

† Wojciech Polak

Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński

Prymas Polski

 

 

 

Lumen.TV

  < 

Święta

Piątek, XIX Tydzień zwykły Rok A, I Dzień powszedn

Liturgia słowa

Czytania:

  • Ewangelia:

Blok reklamowy

Licznik

Liczba wyświetleń strony:
1224

Zegar

Statystyki

stat4u

Sonda