Kwieciszewo

Analizując książki z zakresu geografii historycznej dowiemy się, że to właśnie Kwieciszewo było grodem granicznym między Wielkopolską i Kujawami i przez to odgrywało wielką rolę strategiczną w Średniowieczu. Granica Kujaw przebiega na lewym brzegu Wisły, od ujścia Skrwy na południu, po ujście Wdy na północy. Dalej na zachód do Koronowa i Nakła po Pakość do linii Noteci. Tam skręca na zachód od tej rzeki, biegnie przez jezioro Trląg, zataczając łuk przecina lasy strzelińskie (okolice Kwieciszewa), dochodzi do jeziora skulskiego i górną Notecią biegnie dalej obejmując jezioro Brdowskie, Chodecz i Lubień, aby dojść poprzez Skrwę do Wisły. 

Herb Kujaw   Herb Wielkopolski

To tu na tych terenach kształtowały się zalążki państwa polskiego. Pierwsze ślady osadnictwa na tych terenach pochodzą z przed 3,5 tys. lat i związane są z tzw: kulturą pucharów lejkowatych.  

Początek jej przypada na schyłek okresu klimatu atlantyckiego (ok. 3500-3200 p.n.e.). Mniej więcej w tym czasie rolnictwo przyjęło się także w strefie nadmorskiej, do czego przyczyniły się może również impulsy idące wzdłuż wybrzeży od zachodu. Sąsiedztwo i oddziaływania młodszych kultur naddunajskich oraz ożywcze wpływy idące poprzez zachodnią Europę z Afryki północnej przyczyniają się do bujnego rozkwitu kultury pucharów lejkowatych. Liczba ich stanowisk znacznie się powiększa, a znajdowana na nich ceramika i inne zabytki wykazują duże bogactwo form. Wśród narzędzi poważne miejsce zajmuje siekiera, przydatna w gospodarce leśnej. 

W tym czasie upowszechniają się nowe formy pochówków. Dochodzi do naszych ziem idea budowania grobów z ogromnych głazów i ziemi tzw. megalitycznych. Omawiana kultura używała u nas ich specjalnego typu określanego mianem "kujawskie". Były to trójkątne, obstawione kamieniami, nieraz przeszło 100 m długie nasypy w centralnym miejscu, w których chowano przeważnie mężczyzn. Czasami w takim nasypie spotyka się jeszcze 2-3 pochówki boczne. Na cmentarzyskach występuje zazwyczaj po kilka (do 5) grobowców.   Być może grobowce tego typu powstały pod wpływem wielkich domów wstęgowców, stanowiąc skrzyżowanie idei megalitycznej i starych tradycji ludów rolniczych. Wskazywałoby na to wiele cech tych monumentalnych kurhanów. Z ich skupiskami łączą się też liczne obozowiska. 

Kultura pucharków lejkowatych stanowiła jedynie najstarszy etap przechodzenia części miejscowych plemion myśliwsko-rybackich do bardziej postępowych form gospodarki i przejmowania niektórych zdobyczy cywilizacyjnych. Dość wcześnie obok niej , głównie na obszarach pojezierzy i wybrzeży Bałtyku, rozwijał się specyficzny krąg kultury neolitycznej, wykazujący bliskie powiązania ze strefą szpilkowych północno-wschodniej Europy. Stanowią one aczkolwiek w formie już przetworzonej, kontynuację wspólnot rybacko-łowieckich okresu mezolitu. Ludy te zapoznały się z wyrobem naczyń glinianych oraz być może nieco później z hodowlą niektórych gatunków zwierząt, ale w dalszym ciągu w dużej mierze opierały się na myśliwstwie, głównie wodnym i rybołóstwie. W Polsce do nich należały tak zwane kultury ceramiki grzybkowej i dołkowo grzybkowej. W Kwieciszewie odkryto zabytki tej kultury co świadczy o znajdowaniu się niegdyś tu osady.

Nazwa Kwieciszewa według tradycji wywodzi się od kmiecia Quecisza, gdyż w pierwotnej wersji nazwa miejscowości brzmiała, Quecisow. Już w XII w. była to znaczniejsza osada na trakcie prowadzącym z Gniezna do Strzelna i dalej do Kruszwicy, posiadała również prawa wsi targowej. Pierwsza wzmianka o osadzie pochodzi z 1144 roku, (właśnie w tym roku przypada 861 rocznica tej wzmianki), kiedy odbył się tu zjazd synów księcia Bolesława Krzywoustego, oraz wdowy po nim Księżnej Salomei. Po jej śmierci w 1145 roku stała się własnością kanoników regularnych w Trzemesznie. W dokumentach z 1215 roku wzmiankowany jest młyn, który był własnością klasztoru w Strzelnie.

Na przestrzeni wieków Kwieciszewo przechodziło różne koleje losów. W latach 1311 i 1312 w źródłach historycznych występuje Michał dziedzic Koszarowa kasztelan kwieciszewski. W roku 1326 część wsi przeszła drogą zamiany na własność arcybiskupstwa gnieźnieńskiego. W 1342 roku zakończono jego odbudowę po tym jak w 1331 roku zostało spalone i ograbione przez Krzyżaków, podczas wojny, jaką z zakonem prowadził król Władysław Łokietek.

  W tym samym roku 1342 król Kazimierz Wielki nadał Kwieciszewu prawa miejskie

(a więc Kwieciszewo było miastem o 56 lat wcześniej jak pobliskie Mogilno).

Kazimierz Wielki

Jednak, Kwieciszewo nie rozwinęło się i pozostało jednym z najmniejszych miast powiatu gnieźnieńskiego, wpływ na to miały częste najazdy jak choćby w roku 1383, kiedy to zostało zniszczone i zrabowane w czasie walk między Mazowszanami i Wielkopolanami. Warto dodać, że już w XV w. istniała, w Kwieciszewie szkoła, jednak jej dokładna lokalizacja nie jest znana. O tym, że ośrodek szkolny w Kwieciszewie był dobrze rozwinięty świadczy to, że w latach 1400-1510 studiowało na Akademii Krakowskiej 9 studentów pochodzących z Kwieciszewa. Najbardziej znany był Jakub z Kwieciszewa, który jako jedyny z regionu mogileńskiego wyjechał na Uniwersytet w Wiedniu.

JAKUB Z KWIECISZEWA- w 1438 przybył na uniwersytet krakowski, był już wówczas bakalarzem. Jako jedyny z regionu wyjechał na studia poza granice Polski. Zaczął od wpisania się na uniwersytet we Wiedniu w 1429 roku, jednakże szybko przeniósł się na uniwersytet praski , wówczas bardzo rzadko odwiedzany przez studentów polskich, i tam w 1431 roku uzyskał tytuł bakalarza. Prawdopodobnie wykładał przez jakiś czas na tym uniwersytecie, gdyż nie zabiegał o zwolnienie go od regulaminowych wykładów, a na uniwersytet krakowski wpisał się dopiero po siedmiu latach w 1438 roku i już po roku dalszych studiów został mistrzem nauk wyzwolonych. Później parał się medycyną, spotykamy go bowiem jako lekarza, trochę szarlatana, praktykującego w Brześciu Kujawskim. Odmiennie niż inni mistrzowie krakowscy z powiatu mogileńskiego stabilizujący się przy uniwersytecie Jakub z Kwieciszewa reprezentuje typ wędrownego klerka, żyjącego ze sprzedawania swej wiedzy nabytej na uniwersytetach, nie troszcząc się o stabilizację i karierę.

 

Od 1591 roku Kwieciszewo staje się własnością kapituły gnieźnieńskiej z daru prymasa Karnkowskiego. W XVI wieku Kwieciszewo zostało wcielone do klasztoru mogileńskiego. W wieku XVI ważną gałęzią produkcji wiejskiej było młynarstwo. Znaczna liczba wsi posiadała własne młyny wodne i wiatraki, takie młyny również w owym czasie leżały w mieście Kwieciszewo. Niektóre z miast mogileńskich odgrywały jednak rolę punktów etapowych, pewnych handlowych dróg, wiodących przez Wielkopolskę i Kujawy, Śląsk z Pomorzem. Jedna z tych dróg była droga śląska, która prowadziła przez Głogów, Wschowę, Poznań, Gniezno, dalej przez Lubiń, Wylatowo, Kwieciszewo oraz Strzelno do Torunia. W XVII wieku miasteczko Kwieciszewo posiadało jedynie około trzech rzemieślników. W okresie wcześniejszym prawdopodobnie rzemiosło było tu reprezentowane przez znacznie większą liczbę osób, gdyż wzmianka źródłowa z 1554 roku wymienia samych rzemieślników od 4 do 6. Świadczy to o powolnym "wymieraniu" tego miasta. Kwieciszewo również było zdane na pastwę rabunków żołnierskich. W 1659 z ogólnej liczby 56 domów w mieście, 46 zostało spalonych i spustoszonych przez wojsko. W Kwieciszewie ze względu na brak warunków mieszkańcy licznie opuszczali miasteczko. Inwentarz z 1773 podaje między innymi, że jeden z mieszkańców "domostwo sprzedał, a rolę porzucił i poszedł z miasteczka."

   Po pierwszym rozbiorze Polski, Kwieciszewo przeszło pod panowanie Prus.

Władze pruskie zmieniają jego nazwę na Blütenau.

     Dane statystyczne XIX wiek:  

 

Rok

Liczba domostw

Liczba  mieszkańców

 

Katolików

 

Protestantów

 

Żydów

 

1811

 

1831

 

1871

 

1880

 

59

 

62

 

82

 

 89

 

401

 

513

 

837

 

 900

 

-

 

329

 

573

 

-

 

-

 

131

 

236

 

-

 

-

 

53

 

28

 

-

 

     Ze względu na słaby rozwój utraciło prawa miejskie w roku 1873.

     W roku 1918 Kwieciszewo odzyskuje niepodległość, a jego mieszkańcy czynnie uczestniczą w Powstaniu Wielkopolskim wystawiając oddział powstańczy.

Kwieciszewski oddział powstańczy

Odrodzone Kwieciszewo liczyło ok 920 mieszkańców, i było do roku 1932 tzw. gminą wiejską, po czym po reformie administracyjnej weszło w skład gminy zbiorowej Gębice. W Kwieciszewie w tym okresie istniała parafia rzymsko-katolicka i parafia ewangelicka. W dwudziestoleciu międzywojennym w Kwieciszewie do najbardziej popularnych stowarzyszeń młodzieżowych należały: Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej (KSMM), oraz Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Żeńskiej (KSMŻ). Stowarzyszenia te powstały w 1934 roku i znajdowały się pod całkowitą opieką Kościoła. Założycielem ich był ówczesny proboszcz ksiądz Stanisław Kubiński. Praca w powyższych stowarzyszeniach polegała na urządzaniu wspólnych imprez, jak: zabawy, zloty, przedstawienia, obozy, wycieczki krajoznawcze, a w przypadku młodzieży męskiej dochodziły jeszcze zawody strzeleckie. W okresie gwiazdkowym urządzano łamanie się opłatkiem i wieczorki wigilijne. Corocznie bardzo uroczyście obchodzono święto patrona młodzieży i powyższych organizacji, dzień św. Stanisława Kostki.  W okresie przedwielkanocnym członkowie obu stowarzyszeń uczestniczyli w rekolekcjach. Do każdej organizacji docierało pismo- Archidiecezjalnego Organu KSMM ,,Młody Hufiec". Problematyka poruszana na łamach tego miesięcznika stanowiła przedmiot dyskusji na zebraniach. Przybudówkę dla KSMŻ stanowiło koło Katolickiego Związku Polek (KZP), skupiające głównie młodzież żeńską. W jego pracy kładziono wielki nacisk na problematykę wychowania w duchu katolickim, oraz obywatelskim.                                               

W Kwieciszewie 23 sierpnia 1936 roku, odbył się bardzo uroczysty zlot wszystkich członkiń KSMŻ z powiatu mogileńskiego. Uroczystą mszę świętą odprawił wraz z wieloma kapłanami z sąsiednich parafii ks. Stanisław Kubiński.

 

Członkinie KSMŻ przed plebanią

Członkowie KSMM wraz z ks. Stanisławem Kubińskim (w środku)

członkinie KSMŻ przed domem parafialnym

członkowie KSMM przed domem parafialnym

 

Z działających w Kwieciszewie stowarzyszeń powiązanych z Kościołem należy wspomnieć jeszcze o Katolickim Towarzystwie Robotników Polskich, oraz o Towarzystwie Czeladzi Katolickiej. W statutach do podstawowych zadań zaliczały samopomoc, oraz ochronę interesów własnych. Dla robotników rolnych, nie  objętych do 1918 roku prawem zrzeszania, stanowiły pierwsze i jedyne publiczne organizacje. Zamiarem założycieli tego ruchu było powołanie przyparafialnych kół w większych skupiskach robotników. W Kwieciszewie KTRP swoją działalność prowadziło do momentu wybuchu II wojny światowej, niestety trudna jest do ustalenia liczba jego członków. Aktywność KTRP przejawiała się w życiu towarzyskim, sprowadzającym się do urządzania zabaw tanecznych, dzielenia się opłatkiem połączonego z zabawą, podejmowania prób na amatorskiej scenie teatralnej, urządzania odczytów i pogadanek, udziału w uroczystościach kościelnych. Jako hymnu organizacja ta używała pieśni pt. ,,My chcemy Boga". W połowie lat 30 KTRP organizowało tzw. ,,Tygodnie Społeczne". Poświęcane one były wykazywaniu potrzeb praktycznego realizowania wskazań encyklik papieskich w aktualnym życiu społeczno-religijnym. W Kwieciszewie na takie spotkania uczęszczało średnio ok 150 mieszkańców.

Pod patronatem Kościoła, działo również w Kwieciszewie Towarzystwo Śpiewu im. św. Cecylii,  będąc jego chlubną wizytówką. Towarzystwo śpiewacze, obok występów wokalnych, dość często organizowało przedstawienia na amatorskiej scenie teatralnej z udziałem w charakterze aktorów własnych członków.

W Kwieciszewie spośród partii politycznych, największym zainteresowaniem cieszyła się Narodowa Partia Robotnicza (NPR). Była ona swego rodzaju fenomenem w dziejach zorganizowanego polskiego ruchu robotniczego. Istniała stosunkowo krótko, bo tylko 17 lat (1920-1937), działalnością swoją ogarnęła tylko część ziem polskich, głównie tereny b. zaboru pruskiego, nie występowała wogóle w b. zaborze austriackim, a na ziemiach b. zaboru rosyjskiego działała tylko w niektórych ośrodkach okręgu łódzkiego, w Warszawie i Zagłębiu Dąbrowskim. Mimo to odegrała istotną rolę w dziejach polskiego ruchu robotniczego. W pierwszych latach po odbudowie niepodległego państwa polskiego skupiała największą liczbę robotników, jak również była najbardziej robotniczą partią pod  względem składu społecznego spośród wszystkich partii politycznych podejmujących działalność w środowisku robotniczym, należy dodać że największą reprezentację w jej szeregach stanowili robotnicy rolni. Najliczniejsza była organizacja wielkopolska która liczyła 35-40 tys. członków. Koło NPR w Kwieciszewie powstało w 1926 roku i działało do roku 1937. W 1934 roku powstała również jej młodzieżowa przybudówka tzw. Związek Młodzieży Pracującej ,,Jedność". O  popularności NPR  w Kwieciszewie świadczą wyniki wyborów do parlamentu II RP z roku 1928 i 1930.

            Wybory do sejmu w 1928 roku:

W tych wyborach w gminie wiejskiej Kwieciszewo, uprawnionych do głosowania było 696 mieszkańców, głosów złożyło 596, głosów ważnych oddano 584. Z tej liczby głosów na listę numer 7 (Narodowa Partia Robotnicza) oddano 297 głosów. Pozostałe głosy oddano na: Blok Mniejszości Narodowych 54 głosy, Narodowo-Państwowy Blok Pracy 28 głosów, Listę Katolicko-Narodową 55 głosów, Polski Blok Katolicki Polskiego Stronnictwa Ludowego ,,Piast" i Chrześcijańskiej Demokracji 83 głosy, Stronnictwo Pracy Kresów Zachodnich 67 głosów.

          Wybory do sejmu w 1930 roku:

W tych wyborach w gminie wiejskiej Kwieciszewo, uprawnionych do głosowania było 688 mieszkańców, głosy złożyło 562, głosów ważnych oddano 562. Z tej liczby głosów na listę numer 7 tzw. Centrolew w skład którego wchodziła Narodowa Partia Robotnicza oddano 210 głosów. Pozostałe głosy oddano na: Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem 131 głosów, Listę Narodową 163 głosy i Niemiecki Blok Wyborczy 58 głosów. 

Jak widać z powyższych statystyk w Kwieciszewie dużym poparciem poza NPR cieszył się również ruch ludowy reprezentowany przez PSL ,,Piast", przemianowany w 1931 roku w wyniku zjednoczenia partii chłopskich na Stronnictwo Ludowe. Z ruchem ludowym związane było istniejące w Kwieciszewie od roku 1924 Kółko Rolnicze, jego działalność obejmowała takie dziedziny jak oświatę rolniczą, kształtowanie stosunków rolników z administracją, zabiegi o korzystne ceny na płody rolne i organizowanie imprez oświatowych takich jak ,,Tygodnie Rolnicze". 

Z punktu widzenia bezpieczeństwa i ochrony mienia materialnego ludności nieocenione znaczenie miała Straż Pożarna powstała w Kwieciszewie w roku 1924. Z dokumentów archiwalnych można dowiedzieć się, że Stowarzyszenia Ochotniczych Straży Pożarnych należały do najpopularniejszych organizacji w ówczesnym powiecie mogileńskim. W 1934 roku znajdowały się one w 48 miejscowościach powiatu i należało do nich około 1000 osób. W roku 1938 liczba kół OSP wzrosła do 53 i liczba strażaków do 1450. Strażacy należący do szeregów OSP mieli wiele pracy ponieważ pożary były bardzo częste, a straty wywoływane przez nie przekraczały w niektórych latach wysokość budżetu całej gminy i powiatu. Mieszkańcy poszczególnych miejscowości chcąc ochronić je przed pożarami budowali w centralnym miejscu miejscowości figury św. Wawrzyńca. Taka figura została wybudowana, również w Kwieciszewie, niestety została ona zniszczona przez żołnierzy niemieckich we wrześniu 1939 roku. Odbudowano ją dopiero po wojnie, można ją podziwiać do dnia dzisiejszego. 

Analizując okres międzywojenny, należy wspomnieć o zamieszkującej w Kwieciszewie mniejszości niemieckiej i niewielkiej mniejszości żydowskiej. Mniejszość niemiecka liczyła w Kwieciszewie ok. 90-120 osób, można tak wnioskować po wynikach wyborczych z roku 1928 i 1930, gdyż w obydwu wyborach wystawione były listy niemieckie. W roku 1930 na Niemiecki Blok Wyborczy głosowało 58 mieszkańców Kwieciszewa. W tych wyborach bierne prawo wyborcze przysługiwało od 21 roku życia, więc wraz z rodzinami liczbę Niemców można szacować na 90-120. Ważną rolę w życiu mniejszości niemieckiej odgrywał kościół ewangelicki w Kwieciszewie była zorganizowana jego Parafia. Znajdował się tu Kościół ewangelicki, pastorówka i cmentarz. Pozostałości po tej parafii pozostały do dnia dzisiejszego, w najlepszym stanie znajduje się budynek pastorówki w którym mieści się dzisiaj Przedszkole. Zachował się również sam Kościół, jednak w bardzo złym stanie technicznym, podobnie jak ewangelicki cmentarz. Życie kulturalne Niemców podtrzymywało w Kwieciszewie Niemieckie Towarzystwo Śpiewu (Deutscher Gesangverein) i Stowarzyszenie Kobiet (Frauenverein).

Kościół ewangelicki: wybudowany w latach 1834-1839, zwrócony prezbiterium ku południu. Murowany z cegły, otynkowany. Krótkie wielobocznie zamknięte prezbiterium z niewielką zakrystią. Od północy szeroka nawa prostokątna z kwadratową czterokondygnacyjną wieżą. Okna w prezbiterium i wieży zamknięte półkoliście z gzymsami nadokiennymi. Dach dwuspadowy, na wieży ostrosłupowy, kryty blachą.

Kościół ewangelicki widok dzisiejszy

Wybuch w dniu 1 września 1939 roku II wojny światowej wstrząsnął społeczeństwem Kwieciszewa. Zostało ono zajęte przez wojska Wehrmachtu w pierwszych dniach września. W walce z niemieckim najeźdźcą czynny udział wzięli młodzi mieszkańcy Kwieciszewa. Walczyli bardzo dzielnie, a kiedy trzeba było oddali za nią to co mieli najcenniejszego swoje życie. Jednym z takich bohaterów był starszy strzelec Leon Woźniak, który służył w 59 pułku piechoty Wielkopolskiej. Poległ broniąc Warszawy, pochowany został w podwarszawskim lesie, 10 czerwca 1939 roku skończył 24 lata.

Starszy strzelec Leon Woźniak (1915-1939)

 

Kwieciszewo należało w latach okupacji do utworzonego w październiku 1939 roku Okręgu Poznań, przekształconego w styczniu 1940 roku na Kraj Warty. Namiestnikiem tego okręgu administracyjnego mianował Hitler byłego prezydenta senatu gdańskiego Arthura Greisera. To z jego inicjatywy i w myśl jego generalnych wskazań opracowano zwarty system metod postępowania z Polakami . System ten wyróżniał się wyjątkową bezwzględnością, stosowaniem na szeroką skalę terroru i gwałtu oraz brakiem poszanowania jakichkolwiek zasad humanizmu. Systemowi temu przyświecały trzy główne cele: biologiczne wyniszczenie poważnej części ludności polskiej Kraju Wart, zmniejszenie liczby Polaków na tym terytorium także przez wysiedlenie ich do Generalnego Gubernatorstwa i wywożenie do pracy w Rzeszy, wreszcie przekształcenie pozostawionych na miejscu Polaków w bezwolnych robotników w myśl głoszonej przez Niemców dewizy: ,,Niemiec na tej ziemi panem, a Polak parobkiem". Tym strasznym systemem wyniszczania zostali objęci również mieszkańcy Kwieciszewa, szczególnie dotkliwe okazały się dla nich masowe wysiedlenia z własnych domów i eksploatacja gospodarcza, wielu z nich zostało skierowanych do ciężkiej pracy w niemieckich gospodarstwach w Kraju Warty jak i w samej Rzeszy. Władze okupacyjne zadały poważne ciosy również życiu religijnemu ludności polskiej. Rozpoczęły ich wymierzanie od zlikwidowania we wrześniu 1939 roku wszystkich działających pod patronatem Kościoła rzymskokatolickiego organizacji, oraz od usunięcia wszystkich znajdujących się w miejscach publicznych krzyży jak i figur o wymowie religijnej. Za najskuteczniejszy jednak środek w walce z Kościołem władze niemieckie uznały usunięcie całego duchowieństwa narodowości polskiej i jego częściowe wyniszczenie poprzez deportację do obozów koncentracyjnych. Masowe deportacje księży z powiatu mogileńskiego gestapo przeprowadziło w dwóch terminach: w kwietniu i maju 1940 roku, oraz na początku października 1941 roku.  Te masowe deportacje nie ominęły również długoletniego proboszcza parafii kwieciszewskiej wspominanego już niejednokrotnie księdza Stanisława Kubińskiego. Został on deportowany do obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie złożył świątobliwe życie za Wiarę i Ojczyznę zamęczony gazem w dniu 10 czerwca 1942 roku.

 

Tablica upamiętniająca męczeńską śmierć Księdza Stanisława Kubińskiego, znajduje się ona w Kościele parafialnym w Kwieciszewie

 

Wymarzoną wolności mieszkańcom Kwieciszewa, 

przyniosła styczniowa ofensywa Armii Czerwonej. 

Niestety wycofujący się Niemcy dopuścili się czynu 

haniebnego podpalając Kościół katolicki, który wcześniej 

został zamieniony na magazyn. 

W wyniku tego pożaru Kościół spłonął doszczętnie 

i został dopiero odbudowany w latach 1954-1960.

 

Zdjęcie po prawej przedstawia ruiny spalonego Kościoła.

                   

Kwieciszewo jak żadna inna osada w gminie Mogilno może poszczycić się aż trzema herbami. Pierwszy z nich wyobraża tarczę o trzech liliach, drugi Nałęcz, a więc bindę podwójną białą w sferę albo w koło ułożoną, w czerwonym  polu, której końce na krzyż są ułożone. Jednak najpopularniejszy jest herb pochodzący z XVI w. wyobrażający w tarczy o czerwonym tle złotą pięciolistną różę. Utożsamiany jest on sprzed piastowską genezą naszej miejscowości i odnosi się do kwiecistej doliny, pośród której Kmieć Qwiecisz założył naszą osadę. O istnieniu owej kwiecistej doliny leżącej na trakcie z Gniezna do Kruszwicy wspomina sam Józef Ignacy Kraszewski na stronach swojej słynnej powieści pt.„ Stara baśń".

Lilie     Róża Nałęcz    

         Źródło: www.kwieciszewo.com

Czarnotul

Czarnotul (niem. Czarnotul A) – wieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Mogilno.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego, od 2004 roku sołtysem jest Zbigniew Węcki, a członkami rady sołeckiej są Teresa Wędzikowska, Mieczysław Krzyżaniak, Leszek Kozłowski i Tadeusz Staszewski[1].

Podczas germanizacji nazewnictwa na obszarach zaboru pruskiego Niemcy zmienili dotychczasową nazwę urzędową Czarnotul A formą Schwarzanger. Nazwa ta obowiązywała w okresie 1906-1918 i podczas okupacji niemieckiej do stycznia 1945.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Czarnotul

Czerniak

Czerniakwieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Mogilno. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.

Goryszewo

Goryszewowieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Mogilno. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.

Zabytki

Dwór. Zbudowany w 1908, w tradycji obiektów rezydencjonalnych z elementami secesyjnymi. Wzniesiony na planie prostokąta, z ryzalitem środkowym od frontu i podwójnym ryzalitem w elewacji ogrodowej. Korpus parterowy, ryzality piętrowe. Dachy dwuspadowe.

Park. W sąsiedztwie dworu park.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Goryszewo 

Kopce

Kopceosada w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Mogilno. Miejscowość wchodzi w skład sołectwa Kwieciszewo. Liczba mieszkańców – 8 osób.

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa bydgoskiego.

Kunowo

Kunowo dzieje do 1499 r.

Kunowo, to niewielka miejscowością gminy Mogilno, o korzeniach tak głęboko osadzonych, iż możemy zaliczyć ją do grupy najstarszych miejscowości pogranicza wielkopolsko-kujawskiego. Mając przed sobą czternastowieczne pergaminy śmiało możemy potwierdzić tę tezę, zaś ewentualne badania archeologiczne mogłyby utwierdzić nas w jeszcze starszych początkach miejscowości. Pierwszą wzmiankę o Kunowie znajdujemy w dokumencie Wierzbanta kasztelana poznańskiego kapitana generalnego polskiego z 8 grudnia 1365 r. Kasztelan daje świadectwo szlachetnie urodzonemu Andrzejowi z Kunowa do współdziedziczenia wraz z braćmi Włodzimierzem, Mikołajem, Janem. Przeczesławem i Wojciechem wsi Ryszewo i sprzedanej wsi Studzieniec.... cdn www.kunowo.com

Skrzeszewo

Skrzeszewowieś w Polsce położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Mogilno.

W 1527 roku we wsi Skrzeszewo znajdował się pałac szlachecki, po którym zachowały się tylko szczątki. Od nazwy wsi pochodzą Skrzyszewscy vel Skrzyszowscy herbu Ostoja.

W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie bydgoskim.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Skrzeszewo_(wojew%C3%B3dztwo_kujawsko-pomorskie)

Lumen.TV

  < 

Święta

Piątek, XIX Tydzień zwykły Rok A, I Dzień powszedn

Liturgia słowa

Czytania:

  • Ewangelia:

Blok reklamowy

Licznik

Liczba wyświetleń strony:
9175

Zegar

Statystyki

stat4u

Sonda